بی دريغ

قبلا ها فکر می کردم که هرچه سنمان بالا می رود؛ قوی تر می شویم، پوست کلفت تر و در سختی ها صبورتر. اما انگار نه، حساستر می شویم و راحتتر اشکهایمان سرازیر می شوند. شاید هم این تئوری کلی نیست؛ زخمهایی هستند که با بالا رفتن سنمان، عمیق تر می شوند و کاری تر که حتی اگر تحملمان هم زیاد شود، دیگر تاب نمی آوریم و بالاخره روزی از پا در می آییم...

همیشه فکر می کنم چیزهای بزرگ رو چه جوری می شه برای بچه ها توضیح داد، معانی بزرگ و عمیق که حتی برای آدم بزرگها راحت نمی شه گفت، حتی خود آدم هم معنی درستی ازشون نداره. به نظرم باید گفت، باید از همه چیز برای بچه ها گفت و توضیح داد، از همون کودکی. و دیدم هم که می شه و چقدر هنوز برایم ملموس و زیباست توصیف آزادی در یک نامه کوتاه برای دختربچه ای پنج ساله:

دختر خوبم!

بیستم آذر نه سال پیش بابا از زندون آزاد شد تا با مادرت زندگی کنه و تو رو داشته باشه با همه خوبی هات. کوچولوی من! میدونی آزادی یعنی چه؟ آزادی اینه که بابا پیش تو بیاد، دست کوچیکت و تو دستش بگیره و دوتایی تا اونجا که نفس دارین رو برگای خشک پاییزی بدوین بی اونکه کسی بهتون تذکر بده و تو دخترک من مجبور نباشی بخاطر علاقه شدیدت به بابا، اعتراض کودکانه ات رو حتی بصورت گریه بروز ندی و فکر کنی چیزی بگی بدتر می شه؛ آزادی اینه که بابا بتونه پیش مادرت باشه تا اون دیگه اینقدر پریشون و آسیمه سر نباشه که نتونه به مرگ خواهرش و روز "آزادی" بابا فکر کنه؛ آزادی اینه که مامان جون دیگه گریه نکنه؛ عزیز دل من آزادی والس قشنگیه که من با تو خواهم رقصید؛ آزادی درک ضرورته: ضرورت بودن فرزند با پدر و زن با شوهر و اینکه تو دختر خوبم علی رغم همه اینها زندگی کنی و زندگی رو دوست داشته باشی.

با آرزوی آن روز

می بوسمت، بابا

اوین - آذر 66

امیدوارم من هم بتونم یه روزی برای کودکم بگم، از همه چیزهای زشت و زیبا، از زندگی، آزادی، عشق و همه آنچه برایم گفته اند و امیدوارم درکشان کرده باشم.