کاش من موبایل بودم. با 2، 3 ساعت وصل
شدن به برق شارژ می شدم.
به مادر نگو که پسرش بیهوده کشته شده
است، برای هیچ و پوچ! بی هیچ دستاوردی! نگذار بشنود. بگذار گمان کند مرگ قهرمانش، جزئی
از تاریخ لازم الاجرا بوده است تا آزادی و بهروزی را برای خلق به ارمغان بیاورد.
گاهی سعادتیه بچه دار نشدن، یه اتفاقی
که به نظر همه خیلی ناراحت کننده میاد.
دیگه چاره ای نیست، با خیال راحت میری بچه
به فرزندی قبول می کنی. چقدر چیز برای
بخشیدن بهش داری! پدر، مادر، مادربزرگ، پدربزرگ، خاله، عمه، عشق، محبت، آسایش، ....
یه زندگی طبیعی!
با این همه بخشش، با هر لبخند و شادی
اون بچه، با هر موفقیتش، به اندازه تمام
زندگی آدمهای دیگه احساس رضایت می کنی،
حتما تو وجودت احساس غرور می کنی و خودت و بقیه تحسینت می کنن! گیتی خانوم واقعا
من شما رو تحسین می کنم.هر کسی توان این بخشش و لیاقت این سعادت رو نداره!
تو این مدت که سرم شلوغ بود و نمی رسیدم
بنویسم اینجا، گاهی یه فکرهایی میومد تو کله ام و برای اینکه یادم نره سعی می کردم
همونجا تو ذهنم جمله بندی هاشو درست کنم که بعدا بگذارمشون اینجا. چند تا پست
بعدی همین پستهای ذهنی اند که با اینکه تو
یه روز تو وبلاگ قرار می گیرن، توی یه ماه اخیر ایجاد شدن. پس از بی ربطی شون تعجب
نکنین. بازم مرسی از چند نفری که میان و سر می زنن با اینکه من خیلی نامرتب می
نویسم.
